72 و من كتاب له عليه السلام إلى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْعَبّاسِ « 1 » از نامه‌هاى امام عليه السلام به عبداللَّه بن عباس است . « 2 » نامه در يك نگاه اين نامه كه دقيقاً معلوم نيست امام در چه شرايطى آن را براى ( عبداللَّه بن عباس ) مرقوم داشت ، حاوى نصايح مهمى است و در مجموع هدف آن بازداشتن مخاطب آن كه در واقع همهء انسان‌ها هستند از حرص و آز و دنياپرستى

--> ( 1 ) . عبداللَّه بن عباس ، عموزادهء پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و اميرمؤمنان على عليه السلام ، از دانشمندان بزرگ امت و از علاقه‌مندان به امام است . شرح حال او را به طور مبسوط ذيل نامهء 41 آورده‌ايم ( 2 ) . سند نامه : به گفتهء صاحب كتاب مصادر نهج‌البلاغه در ذيل كلمات قصار 396 اين كلام را صاحب كتاب تحف العقول ( حسن بن على بن شعبه كه كمى پيش از سيّد رضى مىزيسته ) با تفاوتى آورده است ( مصادر نهج‌البلاغه ، ج 4 ، ص 284 ) و جملهء « الدهر يومان . . . » به صورت ضرب‌المثلى در ميان ادباى عرب در آمده است . در كتاب تمام نهج‌البلاغه اين نامه با اضافاتى آمده است كه بخشى از اين اضافات در كتاب نثر الدرّ محقق آبى و بخش ديگرى از آن در كتاب اسعاف الراغبين كه در حاشيهء كتاب نورالابصار شبلنجى آمده ، چاپ شده است ( تمام نهج‌البلاغه ، ص 771 )